Koekentiene

autonomieBedenkingen

Geplaatst door Koekentiene do, november 20, 2014 08:21:48

De mama is erg opgezet met de drang naar zelfstandigheid van haar jongste dochter, kind 4. Kind 4 schreeuwt sinds een drietal maanden bij aanvang van elke handeling: "ikkezevdoeoeoeoeoen!" wat vrij vertaald betekent dat ze het liefst van al alles zelf wil doen en m.a.w. geen hulp nodig heeft. Vooral niet van de mama of de papa. Ook niet van de grote zus of grote broer (kind 1 en 2), laat staan van de kleine zus ( kind3) oftewel het mormel dat haar de pas afsneed en op snode wijze enkele uren vóór haar ter wereld kwam. Ook vandaag mocht de mama terug getuige zijn van deze drang naar autonomie. Kind 4 kwam om 5 uur vanmorgen al even zeggen dat ze “néémen wou gaan”. Ik permitteer mij deze keer een zeer vrije vertaling: “Sta op want het is al 5 uur! Ik werd wakker van het gefluit van de vogels en zal de hele dag oorebeestevies zijn omdat zij eerder wakker waren dan mij en vooral omdat ik, en dit zal ik ten allen tijde ontkennen, eigenlijk nog doodmoe ben en veel te weinig geslapen heb. Als je nu niet vlug met mij naar beneden gaat, zal ik héél luid, en je weet dat ik het kan, roepen, brullen en tieren tot kind 1 en 2 ook wakker zijn en je uiteindelijk toch met mij meestrompelt.” Tegen beter weten in wou de mama toch nog ‘even proberen’ of kind 4 niet te verleiden was tot nog een tuk van pakweg een halfuurtje. Niet dus. Vandaar dat de mama om 5.05 uur deze morgen met kind 4 en kind 3 (uiteraard ook al wakker wegens het paranormale-tweeling-sensatie-van-afwezige-zus-gevoel) een discussie stond te voeren aan de trap over wie het eerst naar beneden mocht. “Neeeee! Ikzevdoeoeoen!” brulde kind 4 meteen toen ze aanstalten maakte om vóór het kind te trap af te gaan. Vanaf nu moet de mama haar kind dus gewoon van de trap laten donderen, wil ze voorkomen dat de rest van het gezin met veel misbaar wordt gewekt. Geen probleem. De mama vertoeft sinds enkele maanden reeds in de ‘murw-fase’ en begint er het nut van in te zien om kind 4 af en toe eens iets proefondervindelijk te laten vaststellen. Een keer meer of minder naar spoed, daar draait ze haar hand al niet meer voor om...

Even een ochtendplasje doen. Kind 4 wil vandaag per se een plasje maken op het potje en niet op het toilet, zoals andere dagen. Het toiletpapier mag niet door de mama worden afgescheurd. Het blaadje wordt gemeen geweigerd. Enkel het zélf afgescheurde velletje kan / mag dienst doen. De gigantische plas wil ze uiteraard zélf naar het toilet dragen en uitgieten. De mama weigert. Een hysterische driftbui volgt. Doorspoelen mag onder geen beding door de mama gebeuren. “Zevdoeoeoeoeoen!”. Ook kind 3 mag dit zeker niet in haar plaats doen. De lichtschakelaar moet met dwangmatige precisie, volgens een vast ritueel, door haarzelf uitgeschakeld worden.

Aan tafel wil kind 4 graag “coocoolaade assubief’ want ze heeft al geleerd dat er zonder het magische woordje niet veel te bereiken valt in dit huishouden. Melk in een beker en poeder erbij wil ze uiteraard “zevdoeoeoeoen!”. De mama zucht en probeert met positieve feedback (”Wat ben jij al flink! Ja, zo doe je het goed hoor!”) te bereiken dat kind 4 de chocolademelk vooral OP de tafel en IN haar mond houdt i.p.v. op de grond en in het rond. Logischerwijs eist kind 3 dezelfde privileges. En zo gebeurt het dat om 5.25 uur, terwijl de mama ook hier een inspanning doet om constructief te werk te gaan, de pot met speculoospasta in gruzelementen op de grond belandt. Barrels, gruis, scherven, splinters, duizend stukjes. Met vieze, vettige smurrie. Op de vloer . De vloer die de mama, zoals elke avond tijdens de zomervakantie, nog maar eens had gestofzuigd en gedweild. De mama brult, iets minder constructief dan enkele seconden geleden, dat iedereen, “ik herhaal: iedereen” (want kind 1 en 2 zijn door de discussie aan de trap uiteraard uit hun slaap gerukt en kwamen hen meteen vervoegen) op zijn stoel blijft zitten tot dit is opgeruimd. Om 5.30 uur wordt de keukenvloer dus opnieuw gestofzuigd en gedweild. Kind 4 doet vrij luchtig over het gebeurde en zegt dat ze dan maar choco zal eten op haar boterham aangezien de speculoospasta “bweikes! Vuil op de grond! Gefaaaaaaaaaaalijk glas!” geen optie meer is. “ikkezevdoeoeoeoen!”. Kind 4 leeft sinds een maand ook in de overtuiging dat boterhammen smeren iets is wat ze zelf wel aankan. Ze is per slot van rekening toch al 2,5 jaar oud, een gezegende leeftijd wat boterhammen smeren betreft. Dat de choco hierbij vooral in het haar, op de pyjama en zelfs op de stoelen belandt, kan amper een bezwaar worden genoemd. Niets wat een dweiltje niet kan wegwerken. Om 6 uur is het ontbijt al achter de kiezen, showtime! De beste investering die de mama ooit deed was ongetwijfeld de klas-dvd van de peuterklas waarin de kinderen zichzelf in de klas kunnen bezig zien. Het goedemorgenlied wordt in dit gezin dan ook elke dag gezongen. Maar sinds een aantal dagen mogen kind 1, 2 en 3, noch de mama of de papa hier nog aan deelnemen. “Neeee! Ikkezevzingen!”

Terwijl de mama met kind 3 enkele badkameravonturen beleeft, ontdekt kind 4 haar roeping: kapster worden. Hele plukken haar liggen op het aanrecht. De mama wil het nagelschaartje (hoe is ze daar aangeraakt???) afnemen, maar kind 4 wil het uiteraard “zevdoen” en legt het schaartje terug op de juiste plaats. Kind 4 wordt meegenomen naar de badkamer waar de mama haar gezichtje niet mag wassen, de tanden niet mag poetsen en de kleren niet mag uit- en aandoen. Kind 4 doet het allemaal zelf. Dat er nog wat choco in een oor hangt, de tandpasta enkel opgegeten is en geen tanden geraakt heeft en de onderbroek achterstevoor aan is, is van geen belang. Ze heeft het zélf gedaan!

Al 8 uur, tijd voor een snack! Kind 4 zit op de grond voor de ijskast met de deur wagewijd open. 3 Petit Gervais (één van elke kleur) staan geopend voor haar, tussen haar beentjes, op de grond. De papiertjes liggen, vanzelfsprekend met de besmeurde kant naar beneden, op een rijtje op de grond. En alweer een hysterisch buitje volgt wanneer kind 4 haar schat wordt ontnomen en even in de hoek wordt gezet.

Terwijl de mama het aandurft aandacht te schenken aan kind 1 en kind 2, vindt kind 4 dat het de hoogste tijd is om zelf nog maar eens de handen te wassen. Deze bezigheid gebeurt het liefst minimaal 20 keer per dag, met liters vloeibare zeep, zodanig dat consulaties bij dermatologen ook echt nut hebben. Geen voorkeur voor keuken of badkamer, als het maar een stort is achteraf. Herhaaldelijke keren volgde tijdens of na dit ritueel een bezoekje aan ‘de hoek’ maar dit blijkt nauwelijks of zelfs geen indruk te maken. Proper meiske!

Iets anders waaruit de independentie van dit klein schepsel moet blijken is dat kind 4 het niet (meer) nodig vindt om een hand te geven aan de mama wanneer ze op uitstap gaan. Ook vandaag, zo blijkt bij een bezoekje aan de NKO-arts, samen met kind 2, de grote broer. De grote broer, die ook van wanten weet, gedraagt zich dit keer voorbeeldig en legt, zich perfect inlevend in zijn rol, uit aan kind 4 dat ze hem zeker een hand moet geven wanneer ze uit de auto stappen omdat op deze parkeerplaats veel auto’s rondrijden. En het is niet omdat we nu al aan de kliniek zijn dat we moeten overreden worden. Jaja, de humor van kind 2 is best wel oké. Maar kind 4 vindt dat ze het best alleen aankan. Enkel in de donkere lift verdient de mama of de grote broer een handje, kwestie van het toch niet helemaal (zelf) in haar broek te moeten doen... Bij de dokter loopt ze binnen alsof het kabinet van haar is. De mama mag haar niet helpen om op de tafel te klimmen: “ikkzevdoeoeoeoeoen!”. Ook de ballon die ze achteraf krijgt, zal ze zélf opblazen. Tenminste, als het lukt... Neen! De mama mag niet helpen! Na ettelijke pogingen om zelf de ballon op te blazen, geeft ze hem, goed bezeverd en bezabberd, dik tegen haar zin, aan kind 2. Hij mag het even proberen. Vanzelfsprekend zegt kind 2 dat ze naar de maan kan lopen met haar ballon vol spuug. Zie dat van hier. Alweer goed voor een muziekje kindergeschreeuw van een vijftal minuutjes en een brullend kind 2. Zijn oren doen pijn van al dat geblèr. De mama geniet van haar ontspannen autoritje...

Eens thuisgekomen, moet het snel gaan. Kind 4 heeft honger gekregen. Terwijl de mama, uiteraard tergend traag op de gezegende leeftijd van 39 jaar, haar schoenen nog uitdoet, heeft kind 4 de koekjeskast al geplunderd en ‘en passant’ een drankje meegenomen uit de berging. Kind 1, 2 en 3 kunnen op hun kin kloppen. Ze kunnen het toch ook zélf nemen?

Na het avondeten, dat blijkbaar niet volstond, vindt kind 3 het nodig om toch nog even in de hand van kind 4 te bijten. Niet zomaar even, neen, echt goed doorbijten, zodat het handje blauw ziet en de tanden er goed instaan. Onder het motto ‘als je iets doet, doe het dan goed’, verkoopt kind 4 kind 3 een ongelooflijke mep en trekt ze ‘een plukje’ haar uit. Let’s call it even. Na een troostpartijtje bij de mama beslist kind 4 zélf op het potje te gaan terwijl de mama kind 3 omkleedt. De mama, die het naderende onheil voelt aankomen, haast zich naar het potje. Te laat (jaja, gezegende leeftijd dus...)! Kind 4 staat even met de blote handen in de pipi te roeren en kijkt malicieus naar de mama: “nu zou je wel wensen dat ik ‘gewoon maar’ mijn handen aan het wassen was, niet?”. Handen wassen dan maar... zucht...

Kind 3, dat nog iets goed te maken heeft, maakt van deze ultieme gelegenheid gebruik om het voorbeeldige kind uit te hangen. Ze wil plassen op het toilet, dus of de mama even wil meegaan om haar een velletje toiletpapier aan te reiken a.u.b.? Wanneer de mama terugkomt van het toilet staat kind 4, volledig naakt, rechtop in de pompbak in de keuken. De mama, die een klein insult doet, jakkert naar kind 4 en geeft haar een gemene tik op de billen terwijl ze haar op de grond zet. Een opus wordt ingezet. Lalalalaaaa. Kind 4 weigert nu uiteraard alle hulp bij het aandoen van haar pyjama. De poedel wil maar niet op haar buik terechtkomen. Uiteindelijk geeft ze het op en doet ze het truitje gewoon binnenstebuiten aan. Geen lichtgevende oogjes vannacht...

Op naar bed! “ikkezevdoen!” , brult kind 4 alweer wanneer de mama een boekje wil nemen om uit voor te lezen. Sinds een viertal weken wordt elke avond op dwangmatig neurotische wijze hetzelfde boekje gekozen: “Kleine Huppel wil niet naar bed”. En ook kind 4 wil niet naar bed. Dat wil ze niet noodzakelijk “zevdoeoeoeoeoen!”. De drang naar autonomie heeft zich hier nog niet gemanifesteerd. De mama zal nog een tiental jaartjes geduld moeten uitoefenen. Hopelijk zal kind 4 dan wel willen slapen want op die leeftijd zal de mama het zeker kunnen gebruiken.

Een bucketlist(je)Bedenkingen

Geplaatst door Koekentiene zo, mei 12, 2013 16:52:00

Mocht je mij 20 jaar geleden gevraagd hebben wat ik op mijn 40ste al van de wereld zou hebben gezien, dan zou ik ongetwijfeld veeeeeeeeeeeel meer hebben opgesomd dan wat dit (voorlopig) in werkelijkheid is geworden. Huizen kopen en verbouwen en kind 1, 2, 3 en 4 staken hier een stokje voor. Een mens moet kiezen in het leven. Maar stiekem hoop ik toch nog eens ergens te geraken. Mogelijks mét die 4 kadees, mogelijks ook hier en daar zonder, maar mét 'de papa'. Dit staat op mijn verlanglijstje:

Australië

Egypte

Thaïland, Laos en Viëtnam

New York City!

Canada

Niagara watervallen

Toscane

Venetië

Rome

Taj Mahal

het Noorderlicht zelf gaan bewonderen

naar Midsummer, een moordzaak gaan oplossen ;-)

Wat staat op jouw verlanglijstje?